AURORA

Pilyong hindi matahan

Sa dapo ng palad at ratan na lumatay.

Humarap sa altar ng misteryo

Ang musmos na may katigasan ang ulo.

Habang nakalapat ang tuhod

Sa ilang dakot ng asing nakatakal sa bilao.

Kabila ng kaparusahang ipinataw,

Ay pagsusulit para maituwid ang asal.

Sa likod ng malanobelang pangaral,

Isang liham na may lagda ng kalinga.

Katuwang ko sa pag-usbong, muli ako’y pinaluha.

Hindi na sa hampas ng pamalo o sa talas ng dila.

Kundi isang balo na nakaratay sa pagkaparalisa,

Naghihingalong nangu-ngusap ang namumugtong mga mata

Kumikipot na ang daloy ng hangin

Alinsunod sa pilantik ng linya na lalong tumitining

Mga de-tubo at kableng dagdag pasakit

Sa pumapalyang puso na may taning

“Sige na po Lola, oras ng mamaalam.

Kahit ang pagpanaw mo ay labag sa kalooban.”

About mgakwentonijuantamad

Habang inaabangang mahinog ang bayabas, dumapa muna ako't sumulat. Tingnan lahat ng paskil sa mgakwentonijuantamad

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s

%d bloggers like this: