PARISUKAT SA TATSULOK

Madalas nating nakikita ang hugis na ito sa pera, senyas sa daan, marka ng damit, disenyo ng gusali at saan lupalop pa ng daigdig. Nailalahok pa nga ito sa ibang kanta at tula. Ang TAT ay hinugot sa salitang tatlo at ang kahulugan naman ng SULOK ay kanto o gilid. Para sa mga nagdadahilan na hindi sila nakapasok ng ito’y ituro, d’yan nabuo ang pinagdugtong na salita na ngayon ay sumisimbulo ng hindi pagkakapantay-pantay. Kahit balibaligtarin mo pa, ay may kapiranggot na nangingibabaw at lumalalang bilang ng pumapailalim. Ano ang dahilan? Walang limitasyon at hangganan ang pagpapayaman. Kahit sa kamatayan ay naipapasa pa ito bilang pamana sa mga uusbong pa na maghahari. Huwag mo akong hihiritan ng demokrasya at karapatang pantao, dahil hindi ramdam ang demokrasya sa kahirapan at nawawalan ng karapatang pantao kung isang kahig, isang tuka lang. Marahil ngayon ay pinag-iisipan mo na ako at laman narin ng bulong-bulungan na isa akong komunista, aktibista o kahit ano pang may ISTA na bansag. ‘Wag lang parlorista at susundutan kita ng sapak sa panga. Lilinawin ko, maaaring may pagkakahalintulad sa opinyon na ilalatag ko. Pero isa lamang akong hamak na rebolusyunaryong manunulat…tuldok! Bahala ka na kung ano ang gusto mong isipin…kokote mo naman yan.

Ang ibabaw ng nabanggit kong hugis ay ihalintulad sa huling piraso ng nginangata mong pagkain, kung tawagin ay huling kagat. Isang bahagi na ipagdadamot mo at ikaiinis kung maaantala ka sa pagsubo. Ang kabuuang lasa ay natikman mo na, ngunit kailangan mo pang simutin hanggang sa huling kagat. Yan ang isang butas sa paglikha ng pera, na pumalit sa barter o palitan noon. Walang nakasaad sa batas kung hanggang saan lang ang yaman ng isang pamilya o korporasyong pinanghahawakan nito, basta’t ito ay may papel at legal. Ito ang nakikita kong ugat ng kahirapan, ang kawalan ng pagkakataon para mapaunlad ang sarili. Bakit ko nasabi? May kakayahan ka para magnegosyo o kaya naman ay dalubhasa sa isang larangan ngunit salat sa puhunan. ‘E may isang negosyante na labis ang puhunan dahil sa limpak limpak na kita sa naglalakihan niyang korporasyon, imbis na ikaw ang maghatid ng serbisyo o pangunahing pangangailagan ng tao…sino ang may kakayahan ngayon? Kukunin ka nalang bilang manggagawa sa isang kumpanya. Kumbaga, ikaw ang susi ng tagumpay, pero ang negosyante parin ang magbubukas sa pintuan ng kayamanan. Ang oportunidad para umunlad ka ay mauudlot na.

Ang masakit pa dito, magpapataw ng buwis ang pamahalaan ngunit ipapatong lang ito sa presyo ng pangangailan natin. Para ang kabig ng kita ay hindi mabawasan sa panig nila. Madalas ang mga naglalakihan pang korporasyon ang hindi nagbabayad ng tamang buwis. Nahahanapan nila ng butas ang batas dahil may kakayahan sila para gawin ito. Halos walang magawa ang pamahalaan. Sa lakas at kapangyarihan nito sa merkado, kaya niyang pabagsakin ang ekonomiya ng isang bansa. Paano ka nga naman giginhawa? Kaya kakayod ka nalang habang buhay at sa susunod pang henerasyon.

Ihalintulad natin muli sa sugal, dahil nga sugarol ako. Ang naghahari sa lamesa ay ang may malaking puhunan. Walang tatapat sayo, kung sisindakin mo sila sa laki ng taya, lalo na sa may kapiranggot lang ang pondo, dahil nag-aalangan ka na makipagsabayan. Hindi ko sinasaad dito na kasalanan ang magnegosyo lalo’t kung ito ay tapat at umaasenso rin ang mga kasamahan mo, pero nagbabadya ang temtasyon para magkasala ang isang negosyante na maging Kapitalista. Bakit ko nasabing lagyan ng hangganan ang kayamanan? Wala naman kasing batayan kung hanggang saan lang ang dapat at nararapat. Kaya nagbabadya kang tumawid sa kasakiman, sa takot na malugi at maghirap.

Lalo na kung naipanganak ka pang mayaman at namulat sa karangyaan, hindi mo malalaman kung paano kumayod at maghirap dahil pinalilibutan ka ng mga libangan para maaliw at magliwaliw. Hindi mo na makita kung ano ang sapat at kalabisan. Maililihis narin sa’yo ang tunay na anyo ng kahirapan at isa ka narin sa matatakot na mawalay sa estado ng ginhawa. Ito na kasi ang kinalakihan mo. Maliban nalang kung matutunan mo ang ganap na pagpapakatao at paglilingkod, pero malamang ay hindi, dahil kung sakali man ay hindi na sana lumalaki ang populasyon ng naghihirap. Kinukulang ang bilang ng naglilingkod laban sa mga ganid at makasarili.

Naiimbak lang ang pera sa bangko para pamuhunan ulit ng susunod pang mga negosyo para sa walang katapusang kita, imbis na ang sobra ay maikalat sana para maipagpatayo ng mga ospital na libre ang serbisyo’t gamot, mapayabong pa ang agrikultura, paaralang kalidad ang edukasyon at mainam kung may matinong pabahay pa. Para marami naman ang makapulot ng biyaya at ang kinikita nila ay mailaan para pamuhunan rin sa negosyo’t makapaglingkod. Ang pinag-uugatan ng estadong TATSULOK ay takot. Lingid sa kaalaman ng naghahari-harian at makapangyarihan, na mabubura ang takot ng tao na maghirap kung lahat ay maunlad na. Sino ba naman ang kakapit sa patalim, manlalamang ng tao at tutuligsa sa tinatamasa mong ginhawa kung kapantay mo sila patungong kaunlaran?

Lahat ng labis ay nakasasama, kahirapan ang epekto ng kalabisan. Ang sagot sa hugis tatsulok…ay parisukat. Pagulungin mo man, pantay lang ang sukat.

About these ads

About mgakwentonijuantamad

Habang inaabangang mahinog ang bayabas, dumapa muna ako't sumulat. Tingnan lahat ng paskil sa mgakwentonijuantamad

5 responses to “PARISUKAT SA TATSULOK

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 25 other followers

%d bloggers like this: